BOOSHEID

Evenals angst is boosheid, in overtreffende trap haat, een verwoestende emotie. Het maakt je leven zuur.

De essentie van boosheid. Als je gedwongen wordt een teleurstelling te accepteren en je kunt er niets aan doen wordt je boos. 

Teleurstellingen beïnvloeden je gevoelens, je waarnemingen en je denken. Teleurstellingen kunnen je bang maken, het gevoel om controle te verliezen. Dit heb ik uitgebreid beschreven op mijn pagina depressie.

Je kent het wel, een gevoel van machteloosheid, de controle die je hebt verloren. Het gevoel dat je niet goed genoeg was om je te weren tegen die teleurstelling, hoe fel en sterk je boosheid ook was. Het niet goed genoeg voelen dat we ook gezien hebben bij angst. Je zult, wat er ook gebeurt, je recht halen. Je bent strijdbaar. Zolang je je recht niet hebt gehaald kun je nergens meer van genieten en vooral niet meer van jezelf. Jij bent niet diegene die gefaald heeft, jij bent niet zielig, het is altijd de ander die schuldig is, de ander die je heeft bedreigd. Die zullen moeten boeten, voordat jij je weer happy voelt. Tenminste, jij denkt dat het zo werkt. En als de genoegdoening uitblijft, neem je wraak, een wraak die jaren kan duren. Wie kent niet de voorbeelden. Soms reken je het jezelf wel aan en dan ga je gebukt onder een groot schuldgevoel, een schuldgevoel waar je maar niet van af komt. Een schuldgevoel die je leven sloopt.

Je gaat je opstellen als slachtoffer. Je buit je slachtofferrol volledig uit. Het is jouw grote strijd en iedereen zal er aan mee moeten doen. Er is immers een groot onrecht gebeurd. Je partner, je familie, je vrienden, je collega’s en de hulpverlening, iedereen sleur je mee met jouw grote ellende. Je hebt medelijden met jezelf en alles en iedereen. Iedere ongelijkheid wordt gezien als een grote onrechtvaardigheid.

We hadden al gezien dat teleurstellingen uit het verleden, bijvoorbeeld traumatische ervaringen, je gevoelens versterken en je denken negatief beïnvloeden. Je wordt heel gevoelig voor ongelijke behandeling, tenminste in jouw denken een ongelijke behandeling. De enige reden die jij kunt bedenken voor die ongelijke behandeling is, dat je niet goed genoeg gevonden wordt. Niemand zit te wachten op jou. Pech hebben, succes hebben door er hard voor te knokken, talent hebben, initiatieven nemen, komt in jouw woordenboek niet voor. De maatschappij, de politiek, de andere culturen, hebben schuld aan jouw grote pijn.

Agressie is het verlies van controle. De buitenwereld mag niet zien dat jij je controle verliest. Ze mogen niet zien dat je zielig bent, dat je een probleem hebt, want dan volgt er nog meer ellende. Je wilt je gevoelens van boosheid verbergen. Je schaamt je kapot. Om schaamte te voorkomen worden allerlei excuses verzonnen. Je bent niet boos maar je strijd om een rechtvaardigheid, een principe. Iedere frustratie wordt tot een principe, een norm, omgebogen. We zien het dagelijks in het nieuws. Een religie, een slavernij verleden, verdragen en wetten die zouden worden overtreden, noem maar op. Hele wetenschappen en hoogleraren bestaan er over terrorisme en racisme. Meldpunten te over voor allerlei vormen van agressie. Een wetenschap die m.i. volledig voorbij aan de essentie van boosheid. Een wetenschap die tot in den treure feiten verzameld en analyseert van gebeurtenissen waarvan de rode draad steeds dezelfde is. Boosheid wordt een wetenschap die alleen wordt begrepen door een handjevol deskundigen.

Zolang er in de wereld agressie bestaat zullen er regels moeten zijn, maar in mijn optiek lijkt preventie een betere oplossing. Begrijpen, in psychologische zin, waar die boosheid vandaan komt. Alleen op deze wijze kun je voorkomen dat die escaleert naar agressie en bitterheid waar jezelf en de omgeving last van heeft.

Soms is er ook sprake van schuld en verlicht genoegdoening wel degelijk. Van een spijtbetuiging tot een zware straf. Om controle over je eigen geluk te houden en de gruwelijke daden van de daders te begrijpen, lijkt het me zinvoller om het mechanisme van boosheid te begrijpen. Dat is de boodschap die ik je wil meegeven.

“Vanuit een minderwaardigheidsgevoel wordt iedere ongelijkheid een onrechtvaardigheid”.